Kulturystyka filmowa (DJ sety: Kacha, julek ploski

Kulturystyka filmowa

Zanim kino stało się fabularną rozrywką, służyło również nauce. Inspiracją do eksperymentalnego potraktowania projekcji kinowej jako pretekstu do ruchu i tańca były dla nas chronofotografie Étienne’a-Jules’a Mareya. Obiektyw Mareya nauczył się chwytać ruch, rozkładając chód i pracę mięśni na fazy niedostrzegalne dla ludzkiego oka. Naukowa precyzja niespodziewanie zrodziła obrazy o potężnej sile estetycznej. Kamera szybko przestała ruch jedynie rejestrować – zaczęła go współtworzyć poprzez spowolnienia, przyspieszenia i powtórzenia – jakby już wtedy wyczuwała puls współczesnej kultury, wyprzedzając niejako tutoriale, treningi i niekończące się popisy ciał w mediach społecznościowych.

Sport stał się idealnym laboratorium dla nowej, awangardowej sztuki. Powtarzalność ćwiczeń, symetria ciał i napięcie mięśni u pionierów kulturystyki, jak Eugen Sandow, J.P. Müller czy Zishe Breitbart, zamieniały trening w hipnotyzującą, abstrakcyjną kompozycję. W masowych pokazach gimnastycznych „Sokoła” czy na Igrzyskach w 1900 roku jednostka stawała się z kolei trybem rytmicznej, zbiorowej maszyny. Z czasem, co widać w awangardowej Walce bokserskiej Dekeukeleire’a, dynamika pojedynku całkowicie zlała się z rytmem montażu. Z kolei film o robotniczym klubie „Elektryczność” z Powiśla przypomina, że rozwój kultury fizycznej był mocno spleciony z klasową tożsamością i miejską nowoczesnością. Obok siłaczy na ekranie błyszczały sportsmenki i celebrytki przełomu wieków: zapaśniczki z wędrownej trupy Josepha Rosensteina, których grecko-rzymskie zapasy na scenie wodewilowej balansowały między rzeczywistym wyczynem a voyeurystycznym widowiskiem.

Zapraszamy do oglądania tych filmów nie z pozycji siedzącej, lecz z bardziej adekwatnej perspektywy – w ruchu. Dajcie się ponieść (ciału) i dźwiękom setów DJ kachy i Julka Ploskiego. To filmowo-muzyczny eksperyment na styku żywiołów obrazu, muzyki, ruchu i tańca.

Wydarzenie współorganizowane przez Siostry Archeo i FINA