Mapa gatunków sceny elektronicznej

Duchowy spadkobierca disco, zrodzony w klubie The Warehouse

House narodził się w Chicago w połowie lat 80., gdy DJ-e tacy jak Frankie Knuckles zaczęli łączyć klasyki disco z surowymi brzmieniami automatów perkusyjnych Roland TR-808/TR-909 i linią basu z syntezatora TB-303. Nazwa gatunku pochodzi od klubu The Warehouse, w którym ta forma się wykrystalizowała. House postawił na czterokrokowy rytm i duszę wokali gospel/soul, tworząc hipnotyczny fundament, z którego wyrosła cała późniejsza muzyka klubowa.

Dźwięk zautomatyzowanej przyszłości z upadającego przemysłowego miasta

Techno powstało w Detroit za sprawą tzw. Belleville Three – Juana Atkinsa, Derricka Maya i Kevina Saundersona – którzy połączyli chłodną estetykę europejskiego elektro (m.in. Kraftwerk) z funkowym groove'em i futurystyczną wizją miasta przechodzącego przemysłowy upadek. Surowe sekwencje syntezatorów, mechaniczne rytmy i minimalistyczna struktura odzwierciedlały wizję muzyki robotów granej na potańcówkach klasy robotniczej. To właśnie techno jest sercem tożsamości sceny, wokół której zbudowany jest ClubNation.

Hipnotyczne melodie na granicy transu

Trance wykrystalizował się na początku lat 90. we Frankfurcie, gdzie sceny techno i house zderzyły się z nowymi możliwościami sekwencerów. Twórcy tacy jak Sven Väth zbudowali gatunek na powtarzalnych, narastających melodiach, długich buildupach i emocjonalnych "breakdownach", które prowadziły tłum od napięcia do ekstazy. Trance skupia się bardziej na melodii i emocji niż na surowym rytmie, co uczyniło go jednym z najbardziej masowych brzmień rave'u lat 90. Równolegle, na indyjskim Goa, rozwijała się psychodeliczna odnoga – goa trance, która w drugiej połowie dekady skrystalizowała się w osobny, mocno podkręcony styl: psytrance.

Techno przyspieszone do granic wytrzymałości

Hardcore techno wyrosło z brytyjskiej sceny rave i holenderskiej sceny gabber niemal równolegle na początku lat 90. Producenci przyspieszali tempo techno i dorzucali zniekształcone, "rozpruwające" sample z automatu TR-909 oraz agresywne breakbeaty zapożyczone z hip-hopu, tworząc brzmienie na granicy fizycznej wytrzymałości tancerzy. W Rotterdamie narodził się surowy gabber, a w Wielkiej Brytanii – bardziej breakbeatowa odmiana, która dała początek m.in. happy hardcore. Na przełomie wieków z tej samej rodziny wyrosła Hardstyle – melodyjniejsza, bardziej "mainstreamowa" odnoga popularna dziś na dużych scenach festiwalowych.

Przyspieszone breaki i głęboki bas z londyńskich soundsystemów

Jungle i drum'n'bass wyrosły z tego samego brytyjskiego "kontinuum rave'owego" co hardcore techno, ale poszły w innym kierunku – zamiast przyspieszać cały utwór, producenci przecinali i przyspieszali sample breakbeatów (m.in. słynny "Amen Break") do 160-180 BPM, zachowując przy tym ciężki, sound-systemowy bas rodem z jamajskiego reggae i dub. Efekt to gatunek pełen rytmicznej złożoności przy zachowaniu masywnej, niskoczęstotliwościowej mocy. W połowie lat 90. mroczniejszy, bardziej metaliczny techstep na chwilę zdominował klubowe systemy nagłośnienia.